Farby

Dobór farby do ścian zaczyna się od rodzaju pomieszczenia, podłoża i trwałości powłoki, a dopiero później od koloru. W tej kategorii porządkujemy rozwiązania do wnętrz i na zewnątrz, więc łatwo oddzielić materiały do salonu, korytarza czy łazienki od farb stosowanych na elewacji.

Poszczególne rodzaje farb do ścian różnią się nie nazwą handlową, lecz odpornością na mycie, stopniem krycia, wykończeniem i składem. Taki układ ułatwia wybór przy odświeżeniu mieszkania, malowaniu biura albo wykończeniu nowej powierzchni po położeniu gładzi.

Jak dobrać farby do ścian do konkretnego wnętrza?

Wnętrza mieszkalne i użytkowe wymagają dopasowania farby do obciążenia eksploatacyjnego. Sypialnia i sufit zwykle wymagają matowego wykończenia oraz dobrego krycia, a w korytarzu, pokoju dziecka, kuchni czy gabinecie lepiej sprawdzi się powłoka zmywalna, odporna na częste przecieranie.

Podłoże także wpływa na wybór, bo farby akrylowe, lateksowe i dyspersyjne stosuje się na tynkach gipsowych i cementowo-wapiennych, betonie, cegle oraz płytach gipsowo-kartonowych. Osobną grupę tworzą farby do ścian zewnętrznych, w przypadku których liczy się odporność na wilgoć, zabrudzenia i zmiany temperatury.

W praktyce wybór porządkują te zastosowania:

• powłoki matowe lub głęboko matowe do suchych pomieszczeń, gdy priorytetem jest jednolita powierzchnia i mniejsza widoczność drobnych nierówności
• powłoki zmywalne do stref intensywnie używanych, gdy ścianę czyści się wilgotną ściereczką lub wodą z łagodnym detergentem
• powłoki o dobrym kryciu oraz gruntowanie podłoża przy ścianach chłonnych, naprawianych i miejscowo szpachlowanych

Podział według zastosowania ogranicza ryzyko nietrafionego zakupu.

Która farba do ściany sprawdza się lepiej, akrylowa czy lateksowa?

W praktyce farba akrylowa do ścian sprawdza się w typowych wnętrzach, gdy liczy się łatwa aplikacja, matowe wykończenie i wodorozcieńczalny skład. Farba lateksowa zwykle daje wyższą odporność na zabrudzenia i częstsze mycie, dlatego częściej trafia do ciągów komunikacyjnych oraz pomieszczeń intensywnie użytkowanych.

Określenie „farba emulsyjna” obejmuje szeroką grupę produktów do malowania ścian i sufitów. W praktyce mieszczą się w niej farby akrylowe, lateksowe, dyspersyjne, a także farby ceramiczne, które wyróżniają się najwyższą odpornością na szorowanie na mokro.

Sama paleta kolorów farb do ścian ma znaczenie dopiero po wyborze technologii. Głęboki mat tworzy jednolitą powierzchnię, półmat lepiej znosi czyszczenie, a przy dużych przeszkleniach mat lub głęboki mat ogranicza ryzyko nierównego odbicia światła.

Zmywalność i odporność na szorowanie decydują o trwałości powłoki

O zmywalności decyduje deklarowana odporność na czyszczenie oraz klasa odporności na szorowanie na mokro. Wyższa odporność oznacza mniejsze ryzyko wybłyszczeń, przetarć i utraty koloru przy regularnym myciu ścian.

Opis „łatwa do utrzymania w czystości” nie wystarcza. Przy wyborze warto sprawdzić klasę według PN-EN 13300, zalecaną liczbę warstw oraz wydajność farby w m²/l, bo realne zużycie zależy od chłonności podłoża i jakości przygotowania ściany.

Najwięcej mówi zestaw parametrów technicznych:

• wyższa klasa odporności, która ułatwia utrzymanie czystości w korytarzu, kuchni i pokoju dziecięcym
• lepsze krycie, które skraca czas pracy i ogranicza ryzyko prześwitów po drugiej warstwie
• stabilna wydajność farby podawana w m²/l, która pozwala trafniej oszacować ilość materiału na całą powierzchnię

Taki komplet danych ułatwia porównanie farb.

Norma PN-EN 13300 i niski poziom LZO/VOC porządkują wybór

Norma PN-EN 13300 pozwala porównywać farby według wspólnych parametrów, między innymi odporności na szorowanie, krycia i połysku. Dla kupującego oznacza to prostsze zestawienie produktów bez zgadywania, czy opis producenta faktycznie idzie w parze z trwałością powłoki.

Skład farby ma znaczenie zwłaszcza we wnętrzach użytkowanych codziennie. Niski poziom LZO/VOC, czyli lotnych związków organicznych, ogranicza zapach po malowaniu i ułatwia wybór farb bezrozpuszczalnikowych, bezwonnych lub ekologicznych.

Na końcowy efekt wpływa także przygotowanie powierzchni. Ściana powinna być czysta, sucha i nośna, a luźne powłoki trzeba usunąć. Gruntowanie podłoża wyrównuje chłonność, a dwie warstwy nanoszone zgodnie z kartą techniczną pomagają uzyskać równy kolor; przy wałku lub natrysku liczy się także lepkość zalecana przez producenta.